Każdy system mikroprocesorowy wymaga komunikacji z użytkownikiem. Poza podstawowymi możliwościami, jakie daje wykorzystanie klawiatury oraz wyświetlaczy, duże znaczenie ma transmisja szeregowa.

Tworzenie oprogramowania dla mikrokontrolerów, jako warunek konieczny wymaga znajomości samego języka jak i posługiwania się oprogramowaniem narzędziowym. W kilku poprzednich częściach było podsumowanie samego języka, ale czy ono wystarczy?

Obecnie mikrokontrolery stały się praktycznie niezbędnym elementem każdego urządzenia, gdyż realizują przeróżne operacje. Nowoczesne układy integrują w swojej strukturze wiele przydatnych „zabawek”, jednak niektóre muszą być zewnętrznymi elementami do nich przyłączanymi. Jak to zrobić?

Ostatnia część, podsumowująca, dotycząca instrukcji języka C. Przyjrzymy się dokładniej instrukcjom podstawienia oraz wywołania funkcji. Wydają się proste, ale czasami mogą kryć się w nich niespodzianki.

Kolejna część podsumowująca dotyczy instrukcji języka C. Większość z nich powinna być dobrze znana, gdyż były szeroko stosowane w przykładowych programach. Jednak sam język ma też instrukcje, które nie są zbyt często używane. Poza tym warto poznać ich cechy – dowiedzieć się jak działają.

Po głębszej analizie typów i zmiennych pora bardziej zagłębić się w instrukcje języka C. Spośród wielu można wyróżnić instrukcję podstawienia arytmetycznego/logicznego. Oprócz podstawowej funkcji obliczeniowej występuje ona również jako część składowa wielu innych (jak if czy while).

Tworzenie oprogramowania dla mikrokontrolerów to sztuka łączenia kilku elementów. Jednym z nich jest znajomość języka. Drugi to umiejętność tworzenia algorytmów i rozwiązań. Równie istotnym jest aspekt czysto rzemieślniczy, jak posługiwanie się narzędziem.

Niektóre urządzenia mające przyciski klawiszowe potrafią odróżnić „zwykłe” naciśnięcie przycisku od naciśnięcia „przedłużonego”. Daje do niejako podwojenie liczby funkcji przy użyciu tej samej klawiatury. Innym przydatnym wariantem jest klawiatura wyposażona w funkcję autorepetycji.

Moduły wyświetlaczy LCD stały się praktycznie obowiązującym rozwiązaniem, pozwalającym systemom mikroprocesorowym komunikować się z użytkownikiem, gdyż potrafią wyświetlać wszystkie znaki z zestawu ASCII. Czasami jednak jest to za mało, ale na szczęście jest rozwiązanie.

Proste klawiatury są czasami za proste (mają zbyt mało przycisków) i wymagają rozbudowy. Wiąże się ona często z większą komplikacją sprzętową i często z bardziej rozbudowanym programem obsługi. Zróbmy więc coś ciekawego: przejście od prostej realizacji algorytmu do bardziej złożonego.